بچه های با حال حسابداری پیام نور نجف آباد

پنجاه واقعیت جهان که باید تغییر کند

بچه های باحال — Wed, 31 Oct 2007 16:39:00 GMT

پنجاه واقعیت جهان که باید تغییر کند عنوان کتاب یکی از تهیه کنندگان برنامه های بی بی سی است به نام «جسیکا ویلیامز». ویلیامز در کتاب خود که می توان آن را اطلس مسائل حاد اجتماعی جهان محسوب کرد، اطلاعاتی دقیق را با زبان ساده در اختیار مخاطبانش قرار می دهد. اطلاعات ارائه شده در کتاب را تصاویر متنوعی نیز همراهی می کند. کتاب خانم ویلیامز به چند زبان ترجمه شده و ترجمه ترکی این کتاب توسط روزنامه حریت ترکیه در تاریخ 28 سپتامبر 2007 به صورت بخشی مستقل روی وب سایت این روزنامه قرار گرفته است. ترجمه حاضر از روی ترجمه ترکی انجام شده.

1) متوسط عمر زنان ژاپنی 84 سال است؛ در حالیکه متوسط عمر زنان بوتسوانایی (کشوری در جنوب آفریقا) بیشتر از 39 سال نیست.

2) در روسیه سالانه بیش از 12 هزار زن در نتیجه خشونت های خانوادگی جان خود را از دست می دهند.

3) نیمی از شهروندان 15 ساله انگلیسی تجربه مصرف مواد مخدر را کسب کرده و یک چهارم جمعیت 15 ساله این کشور نیز سیگار مصرف می کند.

4) یک سوم کسانی که دچار چاقی مفرط هستند در کشورهای در حال توسعه زندگی می کنند.

5) در بین کشورهای توسعه یافته بیشترین آمار در مقوله بارداری زودهنگام به آمریکا و انگلستان اختصاص دارد.

6) آمار زنان گمشده چینی به 44 میلیون نفر می رسد.

7) تعداد زنان آرایشگر برزیلی از تعداد سربازان این کشور بیشتر است.

8)81درصد اعدام های صورت گرفته در سال 2002 در سه کشور آمریکا، چین و ایران به وقوع پیوسته. در نسخه چاپی به دلیل وجود نام ایران، اسامی کشورها را چاپ نکردیم و به جای آن نوشته شد: در سه کشور جهان.

9) اطلاعاتی که سوپرمارکت های انگلیسی درباره مشتری های خود جمع آوری می کنند، بیشتر از اطلاعاتی است که حکومت این کشور درباره شهروندانش دارد.

10) در اتحادیه اروپا روزانه هر راس گاو به میزان 5/2 دلار مورد حمایت مالی قرار می گیرد، اما 75 درصد جمعیت قاره آفریقا با پولی بسیار کمتر از این رقم به زندگی روزانه خود ادامه می دهند.

11) در بیش از 70 کشور جهان روابط همجنسگرایان ممنوع اعلام شده و در نه کشور دیگر نیز برای این کار مجازات مرگ را در نظر گرفته اند. این بند در مجله چاپ نشد و به جای آن […] گذاشتیم.

12) یک پنجم جمعیت دنیا با درآمد روزانه کمتر از یک دلار به حیات خود ادامه می دهند.

13) 13 میلیون و دویست هزار آمریکایی در طول یک سال مورد جراحی زیبایی قرار گرفته اند.

14) در اثر انفجار مین های زمینی، هر ساعت یک انسان جان خود را از دست می دهد و یک نفر دیگر نیز دچار معلولیت می شود.

15) در هندوستان 44 میلیون کودک به عنوان کارگر مورد استفاده قرار می گیرند.

16) در کشوهای صنعتی روزانه 6تا7 کیلوگرم مواد افزودنی وارد بدن انسان ها می شود.

17) پردرآمدترین ورزشکار جهان، «تایگر وودز» گلف باز، در طول سال 78میلیون دلار و به عبارت دیگر در هر ثانیه 148 دلار درآمد کسب می کند.

18) در آمریکا هفت میلیون زن و یک میلیون مرد نظم غذایی خود را از دست داده اند.

19) در واشینگتن برای فعال نگه داشتن نمایندگان، 67 هزار نفر و به ازای هر نماینده کنگره 125 نفر مشغول فعالیت هستند.

20) تصادف وسایل نقلیه موتوری در هر دقیقه باعث مرگ دو نفر می شود.

21) از سال 1977 به این سو در کلینیک های کورتاژ آمریکا 80 هزار مورد اعمال خشونت و تجاوز به زنان گزارش شده است.

22) تعداد کسانی که طاق های طلایی «مک دونالد» را می شناسند، بیشتر از افرادی است که با تاج خار مسیحیت آشنایی دارند.

23) در کنیا یک سوم درآمد هر خانواده صرف رشوه دادن می شود.

24) رقم معاملات غیرقانونی مواد مخدر در جهان به 400 میلیارد دلار می رسد.

25) یک سوم آمریکایی ها سفر موجودات فضایی به زمین را باور می کنند.

26) در بیش از 150 کشور جهان اعمال شکنجه صورت می گیرد.

27) هر روز یک هفتم جمعیت جهان یعنی 800 میلیون نفر گرسنه می مانند.

28) احتمال زندانی شدن مردان سیاه پوست آمریکایی 33 درصد می باشد.

29) یک سوم جهان در شرایط جنگی به سر می برد.

30) احتمال دارد ذخایر نفتی جهان در سال 2040 به پایان برسد.

31) 82 درصد سیگاری های جهان در کشورهای در حال توسعه زندگی می کنند.

32) 70درصد مردم جهان غیر از زبان رایج در کشورشان هیچ زبان دیگری را نشنیده اند.

33) یک چهارم درگیری های مسلحانه برای دست یابی به منابع طبیعی صورت می گیرد.

34) در قاره آفریقا 30 میلیون نفر به ایدز مبتلا شده اند.

35) هر سال ده زبان به جمع زبان های مرده دنیا می پیوندد.

36) تعداد افرادی که در اثر خودکشی جان خود را از دست می دهند، بیشتر از تعداد کسانی است که ضمن درگیری ها کشته می شوند.

37) در آمریکا هر هفته به طور متوسط 88 دانش آموز به شکل مسلح وارد کلاس درس می شوند.

38) در جهان حداقل 300 هزار نفر زندانی عقیدتی وجود دارد.

39) هر سال دو میلیون دختر جوان و زن ختنه می شوند.

40) در نبردهای مسلحانه سراسر جهان 300 هزار سرباز کودک در حال جنگیدن هستند.

41) در انتخابات سال 2001 انگلستان 26 میلیون نفر شرکت کردند، در حالیکه همان سال و در جریان نخستین دور انتخاب Pop Idol انگلستان 32 میلیون انگلیسی رای دادند.

42) ارزش مالی بازار فروش فیلم های پورنوگرافی در آمریکا ده میلیارد دلار برآورد می شود.

43) هزینه تسلیحاتی آمریکا 33 برابر بیشتر از هفت دولتی است که کاخ سفید آنها را با لقب «دولت های قلدر» معرفی می کند.

44) در دنیا 27 میلیون برده وجود دارد.

45) آمریکایی ها در هر ساعت 5/2 میلیون عدد بطری پلاستیکی را به جمع زباله ها اضافه می کنند. یعنی در عرض سه هفته می توان با روی هم گذاشتن این بطری ها با خطی پلاستیکی کره زمین را به کره ماه متصل کرد.

46) هر انگلیسی روزانه به طور متوسط 300 بار در محوطه تحت پوشش دوربین های مدار بسته قرار می گیرد.

47) 120 هزار زن و دختر جوان هر سال به خریدارانی در اروپای غربی فروخته می شوند.

48) هر عدد میوه کیوی که بوسیله هواپیما از زلاند نو به انگلستان حمل می شود، پنج برابر وزن خود گاز گلخانه ای به جو زمین اضافه می کند.

49) بدهی آمریکا به سازمان ملل متحد از مرز یک میلیارد دلار گذشته است.

50) احتمال بروز مشکلات روانی در فرزندان خانواده های فقیر، سه برابر بیشتر از احتمال بروز همین مشکلات در کودکان خانواده های مرفه می باشد

یاهو و حذف نام ایران

بچه های باحال — Tue, 23 Oct 2007 15:43:00 GMT

اول : درد غریبی است ، حذف شدن و این درد و غم بزرگ‌تر و سوزاننده‌تر می‌شود وقتی که این حذف شدن ، حذف شدن ملیتت باشد از فهرست سایت‌های متعدد اینترنتی ، حتی همین یاهو.

در عصر وب 2.0 که برجسته‌ترین خصوصیت‌اش اشتراک است و زمانی که دموکراسی دیجیتال هر روز با راه افتادن سرویس‌هایی ، بارزتر می‌شود ، وقتی به عنوان یک کاربر آماتور با شوق و ذوق می‌خواهی به سرعت عضو سایتی شوی تا از امکاناتش استفاده کنی ، قلبت درد می‌گیرد وقتی نمی‌توانی کشور خود را در فهرست بیابی.

کجایی شوم ، افغانی و تاجیکستانی بشوم بد نیست ، هر چه باشد از خودمانند. نه! به دلم نمی‌چسبد! سرانجام رندم کشوری را انتخاب می‌کنم و در دل می‌گویم : دیدی چه آسان تغییر تابعیت دادی!!

دوم : خلاصه اینکه ایران از لیست یاهو میل و برخی از سایت‌های دیگر حذف شده ، هر کس می‌تواند در مورد نوع واکنش یا عدم واکنش استدلال خاص خود را داشته باشد:

- این یک مشکل سیاسی است که غرب با ما دارد ، وب‌گردی‌تان را بکنید ، اینقدر هویت مجازی دارید ، وقتی می‌بینید در فهرست سایتی ایران نیست ، یک کشور دیگر را انتخاب کنید.

- گیرم که غرب با مشکل سیاسی دارد ، چرا مناقشات سیاسی را به دنیای اینترنت و کاربرانش هم می‌کشاند؟ مگرتلاش برای حذف یک کشور از لیست کشورهای جهان نبود که منشأ اخبار و تحلیل‌های زیادی شد؟ پس چرا ما باید در قابل حذف نام ایران ساکت بنشینیم؟ پتیشن راه می‌اندازیم و بمب گوگلی درست می‌کنیم.

- حس و حال ناخوشایندی پیدا می‌کنم ، وقتی هویت و احترام گدایی می‌کنم. شما ممکن است نام اقداماتان را هر مبارزه و دادخواست و یا هر چیز دیگری بگذارید. کلا از بیگانه محبت و توجه دریوزه نمی‌کنم ، دوست دارم که آنقدر برجسته باشیم که قابل صرف‌نظر نباشیم.

سوم : فکر می‌کنم در قبال جنجال حذف نام ایران از لیست یاهو میل ، بیشتر کاربران یکی از سه استدلال بالا را در ذهن دارند. هر یک از آنها ، می‌تواند تا حدی درست باشد و تأکید می‌کنم که هنگام بحث و مجادله وبلاگی ، مهم رعایت احترام و محترم شمردن نظرات طرف مقابل است.

یکی از اشتباهات ما هنگام پیش آمدن موضوعاتی از این دست این است می‌خواهیم مانند یک مسابقه ورزشی در مباحثه‌ها شرکت کنیم و در آخر طرف مقابل را تسلیم کنیم و وادار به اعتراف به شکست کنیم. اگر هم جایی اصطلاحا کم بیاوریم شروع می‌کنیم به رو کردن پرونده طرف مقابل و افشا کردنش.

هر کس باید با تفکر و استدلال خود ، از حرکتی پیروی کند. کلا امیدی به گرفتن نتیجه در حرکت‌های پرشور و کم‌شعور نداشته باشید. در عین حال هیچگاه حرکت‌های جمعی از این دست نباید به عنوان ابزاری برای برجسته شدن فردی مورد سوء‌استفاده قرار گیرد.

چهارم : شرکت‌ها و سرویس‌های اینترنتی طیفی هستند از یک مجموعه آدم با ملیت‌ها ، فرهنگ‌ها ، اهداف و نظرات مختلف. هندی و چینی و پاکستانی و اروپایی و امریکایی. خیلی از آنها کسانی هستند که هدفی جز ایجاد سرویس‌های جذاب اینترنتی و فراهم کردن امکانات مؤثر و راحت‌تر بین انسان‌ها و در کنار آن کسب درآمد ندارند. گیرم که در قسمت مدیریتی گاه مجبور به رعایت قوانین نوشته یا نانوشته کشورشان باشند. فکر می‌کنم شایسته نباشد به کل یک مجموعه دادن القابی با ادبیات نادرست

توضیحات عجیب رئیس جنجالی درباره سوسک

بچه های باحال — Tue, 28 Aug 2007 18:09:00 GMT

گفته می‌شود پیدا شدن تعدادی سوسك در غذای یكی از خوابگاه‌های دانشگاه اصفهان، به اعتراض جمعی آنها نسبت به این مسئله و توضیحات عجیب «محمدحسین رامشت» رئیس این دانشگاه نسبت به این امر انجامید.
به گزارش خبرنگار سیاسی آفتاب از اصفهان، تعداد زیادی از دانشجویان دانشگاه اصفهان كه به پیدا شدن سوسك در غذای خود معترض بودند، با طی كردن فاصله 2 كیلومتری خوابگاه تا دانشگاه، و در حالیكه شعار می‌دادند: «رامشت! پاسخ گو» خواستار حضور او در میان خود و پاسخگویی وی به درخواست‌های خود شدند. این دانشجویان همچنین در شعارهای خود خواستار استعفای دکتر «بیدهندی» معاون دانشجویی دانشگاه شدند.
رامشت رییس دانشگاه اصفهان پس از لحظاتی خود را به محل رساند و خطاب به دانشجویان گفت: «پیدا شدن سوسک در غذا این همه عربده کشی و لات بازی ندارد، سوسک یکی از غذاهای باکلاس برخی از کشورهای جهان است و حتی جزء گرانترین غذاها محسوب می شود. این مسئله كه این همه ناراحتی ندارد، سوسک را می‌گذاشتید کنار و غذای خود را می‌خوردید. چرا اینقدر سرو صدا راه انداخته اید و اعتراض می کنید؟»
وی همچنین در پاسخ به یکی از دانشجویان دختر که از او پرسیده بود: «چرا اینقدر کمیته انظباطی به نوع پوشش دانشجویان عکس العمل نشان می‌دهد»؟ گفت: فکر می کنید ما نمی دانیم بعد از کلاس درس چه کارهایی انجام می‌دهید؟ فکر می‌کنید نمی‌دانیم که آرایش غلیظ می کنید و با لباس‌های آنچنانی کوتاه و چسبان که چشم هوسرانان را به خود جلب می کند به چهارباغ می روید و کارهای خلاف انجام می‌دهید. کمیته انظباطی این دخترهای خلاف کار را دعوت می کند و ارشادشان می کند.
وی در ادامه گفت: ما برای شما چند دکتر روانشناس استخدام کرده‌ایم تا شما را کنترل روانی کنند چون شما از خانواده‌های خود دور هستید و ما موظف به حمایت از شما هستیم.
رامشت در برابر اعتراض یکی از دانشجویان به این سخنان اظهار داشت: ببینید این دانشجو مشکل روانی دارد و اصلا دیوانه است.
ظاهراً سخنان رامشت رییس دانشگاه اصفهان با اعتراض شدید دانشجویان همراه شده و تعداد زیادی از دانشجویان با شعار «رامشت استعفاء استعفاء» سخنان وی را قطع نمودند.

محمود و ماهاتیر، مقایسه دو دیدگاه

بچه های باحال — Mon, 27 Aug 2007 14:34:00 GMT

ناصر معتمد

چندی پیش آقای محمود احمدی نژاد, شبکه دو سیما را به انجام مصاحبه ای در نهاد ریاست جمهوری دعوت کرد .چند ماه قبل از آن هم شبکه دو سیما آقای ماهاتیر محمد نخست وزیر اسبق مالزی را جهت انجام مصاحبه ای مشابه به استودیوی گفتگوی ویژه خبری شبکه دو فرا خواند.

اگرچه تکرار تجربیات کشورها عینا ممکن نیست و الگوهای توسعه هر کشور با مقتضیات همان کشور قابل تدوین است , با اینحال شما را به مرور بخشهای مشابه دو مصاحبه ( وبصورت تکمیل یافته با گزیده هایی از سایر اظهارات بیان شده )دعوت میکنیم:

************ ********* ********* ********* ********* *

محمود احمدی نژاد:دسترسی ما به انرژی هسته ای معادلات دنیا را به سرعت تغییر خواهد داد. نه آمریکا و نه هیچ کشور دیگری توان حمله و آسیب رسانی به جمهوری اسلامی ایران را ندارند, زیرا کارشناسان ما بطور دقیق تمامی حرکات آنان را مورد تحلیل قرار می دهند.

ماهاتیر محمد: اگر قدرت اقتصادی داشته باشید ,دولت شما قدرت دارد از کشور دفاع کند.چرا که ازتجارت و کارآفرینی قدرت حاصل میشود ومیتواند جهت دفاع هم بکار گرفته شود.ما نتوانستیم کشور صنعتی شویم چون مستعمره بودیم .بعدها "در کنار هم" در رقابت شرکت کردیم.ما کشوری فقیر با درآمد سرانه 300 دلار بودیم که با حفظ" ثبات سیاسی" , تولید ناخالص خود را از 12 میلیارد دلار به 230 میلیارد دلار رساندیم.

************ ********* ********* ********* ********

محمود احمدی نژاد:ما دنبال مردمی سازی هستیم نه خصوصی سازی. مشارکت مردم را بصورت مستقیم به شکل سهام عدالت وبصورت غیر مستقیم به شکل واگذاری در بورس انجام میدهیم.ما مخالف سرمایه گذاری نیستیم, بلکه مخالف تبعیض و تصرف منابع مالی توسط عده قلیلی هستیم.

ماهاتیر محمد:مادر کنار حقوق اکثریت به حقوق گروههای کوچک هم توجه کردیم به طوریکه مخل حقوق گروه اکثریت نشود.نتیجه آنکه سطح فقر از 32 به 4 درصد رسید.نه اینکه به هر قیمتی باید به توسعه رسید اما به هر حال باید قیمت آنرا بپردازید. همانقدر که به فقرا رسیدگی میشود به ثروتمندان هم باید رسیدگی شود. ما معتقديم سود بخش خصوصي از طريق ماليات به دولت نيز مي‌رسد. دولت 28% از سود بخش خصوصي را به عنوان ماليات دريافت مي‌كند در عوض دولت هيچ سرمايه گذاري در زمينه‌اي كه بخش خصوصي فعال است نمي‌كند.

************ ********* ********* ********* ********

محمود احمدی نژاد:در" 9 ماهه گذشته" صادرات غیر نفتی 41 درصد افزایش یافته است."در همین یکسال اخیر" مبادلات ما با کشورهای دیگر سرعت چشمگیری داشته است ..."امسال" 6000 میلیارد تومان پروژه های زود بازده را فعال کردیم....تقاضای سرمایه گذاری "در 9 ماهه اول امسال" 91 درصد رشد داشته است.

ماهاتیر محمد: يك دولت نمي تواند در كوتاه مدت كاري انجام دهد.من معتقدم بايد يك دوره ده ساله باشد. زيرا طرحهاي توسعه نيازمند اين دوره است.گاهی برای اینکه سیاستهای خود را عملی کنید مدت زمان زیادی احتیاج دارید .وقتی رهبران سریع عوض میشوند ایده ها به همراه آنها فراموش میشود.

************ ********* ********* ********* ********* *

محمود احمدی نژاد:اگرکشوری رقیب ماست, باید نقطه ضعف او را بشناسیم.سیاست فعال یعنی همین, چرا غربیها در کار ما دخالت میکنند ؟ چرا ما دخالت نکنیم؟ دیدیم نقطه آسیب غرب همین جاست.ما دیدگاههای ملت ایران را برای " دنیا" تشریح کرده ایم. پیشرفت ملت ایران در مسائل علمی و سیاسی امروزه به الگویی برای "تمامی جهان" تبدیل شده است.

ماهاتیر محمد:ما مي توانيم در مالزي فقط به فكر شكست همسايه ابرقدرتـــــي مثل چين باشيم و همواره درحال جنگ باشيم، اما ما به خود مي گوييم: بهتر است از يك كيك كه درحال ترقي و رشد است، لقمه اي اندازه خود برداريم نه كل كيك را كه در آن بمانيم. ما دو گزینه داشتیم : خارجی ها با تکنولژی خود کشور مارا صنعتی کنند یا خودمان توسعه پیدا کنیم. از انجا که 30 -40 سال طول میکشد تا یکی از این تکنولژیها را بیاموزیم پس گزینه اول را انتخاب کردیم.قرار نیست تکنولژی در سیاست وارد شود.

************ ********* ********* ********* ********

محمود احمدی نژاد:دشمنان هروقت امکان ضربه به ما داشتند کوتاهی نکردند. ما اعلام کردیم اگر شما ادعا دارید ما هم ادعا داریم . نپذیرفتند مناظره کنیم. هر کشوری که هسته ای شد تحت فشار آمریکا قرار گرفت . برای هسته‌ای شدن تقریبا هیچ هزینه‌ای نداده‌ایم.

ماهاتیر محمد:ایران روش رویارویی با غرب را در پیش رو گرفته است. ما در مالزی اراده کردیم هرچه که خوب بود از شرق و غرب بگبریم.اين سياست در زماني اتخاذ شد كه كشورهاي تازه استقلال يافته مي‌خواستند از شر خارجيان راحت شوند و شركتها را ملي نمايند، اما مالزي برعكس عمل كرد. اين اصلي است غيرقابل گريز كه ما بايد با كشورهاي ديگر و حتي با قدرتهاي بزرگ در تعامل و ارتباط باشيم.

************ ********* ********* ********* ********

محمود احمدی نژاد:ما اگر ده سال بقيه کارها را تعطيل کنيم و به صورت متمرکز بر روی انرژی هسته ای کار کنيم می توانيم 50 سال جلو برويم و اين کار می ارزد.

ماهاتیر محمد:اگر به فن آوری اطلاعات توجه نکنیم یکبار دیگر از غرب عقب خواهیم افتاد.تحقیقات در اکثر دنیا انگلیسی است باید به این دانش دستیابی بکنیم و علوم را به انگلیسی آموزش دهیم. مديران و نخبگان موفق خارجي را مي آوريم تا روشهاي نوين را به اندوخته هاي ما اضافه كنند.

************ ********* ********* ********* ********* *

محمود احمدی نژاد: اشتغال آفرینی همان آوردن پول نفت است.

ماهاتیر محمد: ما اجازه داديم كه شركتهاي خارجي بيايند وتکنولژی بیاورند و كارهايي را انجام دهند كه ما توان انجام آن را نداشتيم. شهروندان مالزي توسط خارجيها استخدام شدند و علم و دانش كسب كردند. ما نه تنها ايجاد شغل كرديم بلكه تخصص نيز بدست‌ آورديم.خارجیها سرمایه های زیادی آوردند و اشتغال ایجاد کردند و ما امروز توانسته ایم نیاز سایر کشورها را برطرف کنیم.

************ ********* ********* ********* ********

محمود احمدی نژاد:بخشی از وظیفه دولت مبارزه با فساد و مبارزه با مافیایی است که از گذشته داخل حکومت راه پیدا کرده است و ارتباطات و مقررات را می شناسد. ما در مبارزه با ویژه خواری و رانت خواری مصمم هستیم .

ماهاتیر محمد:برای مبارزه با فساد اطمینان حاصل کنید که روند ساده و کوتاه است . مردم رشوه میدهند تا فرآیند پیچیده را ساده کنند.

************ ********* ********* ********* ********

محمود احمدی نژاد: با اجرای عدالت است که کشور ساخته میشود.همه باید در جهت اجرای عدالت گام بردارند.توزیع سهام عدالت همان توزیع پول نفت بر سر سفره های مردم است.

ماهاتیر محمد: بیش از صد آیه در قرآن در باره عدالت است اما به شیوه های آن اشاره نکرده است . ما این شیوه را برای اجرای عدالت انتخاب کردیم.اگر عدالت نباشد مهم این نیست که در چه راهی هستید. اگر عدالت هست مهم این نیست که از چه شیوه ای استفاده کرده اید.

تبریک

بچه های باحال — Sat, 28 Jul 2007 09:31:00 GMT

روز مرد و روز پدر مبارک !!

گوشه ای از هیزی بعضی عکاسان !!

بچه های باحال — Tue, 17 Jul 2007 15:55:00 GMT

بدون شرح !!

احتمال احضار وزیر کشور به مجلس به خاطر بنزین

بچه های باحال — Tue, 17 Jul 2007 12:47:00 GMT

نائب رئیس کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی گفت: در پرونده مصطفی پورمحمدی وزیر کشور ۵ نمره منفی وجود دارد و بخصوص در رابطه با عدم اجرای قانون مجلس مبنی بر تعیین نرخ آزاد بنزین، نمایندگان مجلس ناراضی هستند و با بازگشایی مجدد مجلس نمایندگان از ابزارهایی برای متقاعد کردن دولت مبنی بر فروش بنزین آزاد استفاده خواهند کرد.

شکرالله عطازاده یادآور شد: حتی اگر نیاز باشد پورمحمدی را به مجلس فراخواهیم خواند تا نسبت به عدم تعیین قیمت بنزین آزاد به نمایندگان توضیح بدهد چون بدلیل تعلل دولت در اجرای قانون، صنعت توریسم کشور به شدت ضربه خورده است.

نماینده مردم بوشهر با اشاره به فرارسیدن فصل تابستان بیان داشت :علاوه بر فلج شدن صنعت توریسم به دلیل سهمیه بندی بنزین و عدم ارائه بنزین آزاد مردم از تفریح و مسافرتهای تابستانی محروم شده اند و به عبارت بهتر از آغاز سهمیه بندی بنزین رونق اقتصادی در کشور مختل شده است.

وی ادامه داد: عدم تکمیل شبکه حمل و نقل عمومی نمره منفی دیگری در پرونده پورمحمدی است ، چون قرار بود هزار دستگاه اتوبوس به ناوگان حمل و نقل عمومی تهران اضافه شود و از طرف دیگر بی تدبیری وزارت کشور باعث شده که گاز سوز کردن خودروها علی رغم مراجعات مداوم مردم بی نتیجه باشد و نیز مشکلات فراوانتر جایگاه های سوخت بنزین و گاز نمرات منفی دیگری در کارنامه پورمحمدی است که مستقیم یا غیر مستقیم از سیاست های وزارت کشور تاثیر می گیرند و قطعا نمایندگان مجلس پس از اتمام تعطیلات تابستانی این نمرات منفی را لحاظ خواهند کرد.

عصر ایران

chi mai from ENNIO MORRICONE

بچه های باحال — Mon, 16 Jul 2007 16:04:00 GMT

شاید خیلی از شما آهنگ chi mai رو شنیده باشید این آهنگ موسیقی فیلم "حرفه ای" با بازیگری ژان پل بلموندو و شاهکار انیو موریکونه ( ENNIO MORRICONE) است . توصیه می کنم حتما با حجم 1.57 مگابایت دانلودش کنید و لذت ببرید !!!

لینک دانلود

ضمنا کلیپ تصویری پایانی این فیلم رو می توانید از اینجا ببینید ...

رییس جمهور به روایت تصویر

بچه های باحال — Sun, 15 Jul 2007 16:28:00 GMT

از کودکی علاقه به علم و دانش داشت. در خانوادهای فقیر، زاده شده بود.

میشد حدس زد که اعتقادات دینی محکمی دارد.

مردی ناشناس که مشخصن به روحانیت زمان خودش، احترام خاصی میگذاشت.

جنگ شد با دوستانش به جنگ رفت. دوستانی که بعدها هر کدامشان زنده ماند، به قدرت رسید.

یک روز ساده که مثل همیشه خواب بود،

کسی صدایاش کرد و او با روی خوش، از خواب بیدار شد.

صبحانهاش را خورد،

ورزش روزانهاش را کرد

و کفشهایاش را پوشید که به مسجد محل برود.

سر نماز بود که کسی او را صدا زد.

گفت : الان میآیم و سریعن از مسجد بیرون آمد و کفشهایاش را پوشید.

با لبخند همیشهگی پرسید: چه کسی ممکن است با آدمی مثل من کار داشته باشد؟

گفتند: مهم شدهای و باید بروی و خودت را در رادیو تلویزیون به مردم معرفی کنی.

گفت : هنوز زود است. ببین هنوز ساعت پنج صبح هم نیست!

چون کسی او را نمیشناخت، مجبور شد وقتی برسد، خودش را با صدای بلند معرفی کند.

وقتی او را شناختند، او را بردند پیش آقای حیاتی.

و کمی که گذشت، توانست با ضرغامی هم دیدار کندو طبق معمول با شوخی و خنده او را سر ذوق بیاورد.

قرار شده بود که رییس جمهور شود و مشت محکمی به دهان یاوهگویان شرق و غرب و مخصوصن اصلاح طلبان بزند.

او در دو مرحله مشتهایاش را گره کرد.

برای اولین بار که جلوی دوربین و میکروفون خبرنگاران قرار گرفت، کمی گیج شده بود.

و حرکات ضد فرهنگی میکرد و علامت گروه متال را به مردم نشان میداد!

مردم از این سادهگی او لذت میبردند و به چشم آدمی ساده دل نگاه میکردند.

که گاهی ابراز احساسات شدیدی میکند.

و گاهی در هجوم ابراز احساسات مردم، کارش به جاهای باریک میکشد!

از خدا کمک خواست و

شناسنامهاش را برداشت و به پای صندوق رای رفت تا به خودش رای بدهد.

مسیر از اول مشخص بود.

فقط کافی بود او دوباره کفشهایاش را به پا کند

و لباس رزم بپوشد

و از قویترین مردان جهان کمک بگیرد

تا به حلقهی قدرت، وارد شود.

تا بتواند به پشتوانهی قدرت نظامی،

و محبوبیتی که در بین نیروی مسلح داشت،

و کمک «هوگو»ی خوبش،

راه امامش را ادامه دهد.

البته در این راه، دعای معلم کلاس اولش هم، بسیار کارساز بود.

تواناییهای خودش نیز به کمکش آمدند

تا با نیرویی الهی و غیبی، در هالهای از نور فرو برود.

و در هنگام عبادت، کفشهای کذایی را به پا کرد

تا به سمت قدرت، حرکت کند

و شیوخ کوچک منطقه را در تسلط قدرت بگیرد .

او چهرههای دوست داشتنی فراوانی دارد.

گاهی رفتگر شهرداری ست،

گاهی یک بلوچ

گاهی یک لرستانی غیور

گاهی یک تاجیک شش آتشه

گاهی یک روستایی شاد

گاهی یک عرب تمام عیار

و گاهی نمی داند که دیگر کیست؟

اما همیشه کفشهای آهنینش را به پا دارد

و با اتکا به خدا در هرجایی

ولو در خانهی خدا

برای رسیدن به حق مسلم مردمش، دلسوزی میکند.

او از خودش چنین سیاستمداری را به تصویر کشیده است:

خدا عاقبت به خیرش کند. انشاءالله.

. توضیح :

تمامی عکسهای این نوشتار، از تارنمای «ایسنا» [ خبرگزاری رسمی جمهوری اسلامی ایران ] ، و یا تارنمای خبرگزاری فارس [ خبرگزاری رسمی و طرفدار دولت ] تهیه شده. هیچ یک از عکسها نیز به صورت رایانهای تغییر و تحولی نیافته است.

آرش خیرآبادی

سازمان مدیریت هم رفت ...

بچه های باحال — Fri, 13 Jul 2007 18:01:00 GMT

با انتشار خبر انحلال سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور و ادغام آن در نهاد ریاست جمهور تحت عنوان معاونت برنامه ریزی، برای کسانی که دغدغه نظام برنامه ریزی و سازمان برنامه را داشتند یقین حاصل شد که باید آسوده خاطر به مجلس ختمی نشینند که مجلس وداع با یار شصت ساله آنان است. سازمان برنامه به مدت شصت سال خوب یا بد به آنچه که در وظایفش بود صادقانه عمل کرد و در تمامی دولت ها و حکومت ها با صداقت کامل به رشد و اعتلای کشور همت گمارد. این خدمت و خدمت رسانی به حدی بود که مسوولان کشور با هر خط و ربط و اندیشه ای یقین داشتند این سازمان به دلیل استقلال فکری و کارشناسی که در بطن او نهفته است، می تواند یار و مددکار مجموعه حکومت باشد و به همین منظور با دید احترام به این مجموعه فکری که همگی فرزندان این مرز و بوم هستند نگاه می کردند.

فرار به جلو و دوری جستن از نقطه نظرات (به قول برخی دوستان) مزاحم سازمان برنامه چیزی بود که معمولاً در آغاز به کار هر دولتی به ذهن روسای دولت خطور می کرد یا به آنان توصیه می شد. گویا این بار قرار بر این شد چیزی که به ذهن دولت جدید خطور کرد یا اطرافیان توصیه کردند کمرنگ نشود و تا انتها ادامه یابد یعنی به جای همخوانی با برنامه های سازمان و تن سپردن به عقلانیت مدیریتی و اقتصادی دولت کمر به تعطیلی سازمان بست. شاکله و روح کلی برخورد با این نهاد فکری چیزی نبود مگر اینکه بگویند اندیشه های حاصله از این نهاد چیزی به جز اندیشه های غربی نیست و باید این نوع اندیشه ها از مجموعه تصمیم سازی و تصمیم گیری حذف شود. این بیانات تا حدی پیش رفته که بیانات و نگاه های کارشناسی فرزندان انقلاب که در این سازمان رشد کرده بودند یا چند صباحی مهمان شده بودند را نیز به حساب غفلت از اصول می دانند. این همه موجب شده بود سازمان هر روز در معرض تیر های مخالفان باشد. به هر حال سازمان برنامه مرغی بود که به قول حافظ شام و سحر صفیر مرگ او از عرش می آمد؛
من آن مرغم که هر شام و سحرگاه
زبـام عـرش مـی آیـد صـفـیـرم
تصمیم شورای عالی اداری که به نظر من و بسیاری از کسانی که تا حدودی با مبانی حقوقی و قانونی کشور آشنایی دارند، فراقانونی است در شرایطی اتخاذ می شود که کم کم در حال عادت کردن به این تصمیمات می شویم. برخی از سر عافیت موضع نمی گیرند، برخی موضع گیری در مقابل تصمیمات رئیس جمهور محترم را خلاف اصولگرایی می دانند و برخی از ترس محکوم شدن به موضع گیری های سیاسی از بیان عقاید خود می گذرند. مجلس قانون تصویب می کند و به وظیفه نظارتی خود عمل نمی کند و مدعی العموم هم نظر نمی دهد.

این در شرایطی است که یقین داریم سران اصولگرای مجلس و دادستان محترم کل کشور - که از مجربین کشور هستند - بهتر از هر کس دیگر می دانند این نوع تصمیمات خلاف قانون و مصالح عمومی کشور است و نمی دانیم چگونه می خواهند در برابر وجدان عمومی و کارشناسی نسل حاضر و آینده کشور جوابگو باشند. سازمان برنامه به رغم تمامی ضعف های مهمی که به دلایل مختلف در سوابق خود داشت، بنا به وظایف قانونی و عقلی که حکومت برای او تعریف کرد چشم و مغز تصمیم گیری کل نظام تلقی می شد. این که ادعا کنیم این سازمان فاقد ضعف و نقصان بود یقیناً گزافه گویی است. در عین حال نمی توان به خاطر این نوع ضعف ها که عمدتاً به ساختار اقتصاد کشور برمی گردد، صورت مساله را محو و نسخه ای غیراصولی تعریف و عملیاتی کنیم، چه در این صورت باید بسیاری از دستگاه های دیگر را هم به تعطیلی کشاند و این مطمئناً کاری به مراتب بد تر است.

انتظار می رفت با توجه به فرمایشات رئیس جمهور محترم مبنی بر کوچک کردن دولت و شعار تمرکززدایی از ارکان تصمیم گیری دولت به سمتی برویم که نهاد رئیس جمهوری به عنوان سکاندار اصلی قوه مجریه کوچک تر و چابک تر شده و با گسترش ابزارهای فکری و عملیاتی خود شاهد رونق و سرعت فعالیت های دولت باشیم. انتظار می رفت از ظرفیت های موجود در قانون اساسی حداکثر استفاده شود تا این نوع نهاد ها بتوانند با سرعت عمل بیشتر فرآیند اجرایی کشور را سرعت بخشند. البته شرط اصولی این رفتار قبولی سیاست تمرکززدایی و عدول از تمرکز قدرت است که نمی دانم تا چه حد در اعتقادات دولتمردان ما وجود دارد.

به هر حال تصمیمی بود که گرفته شد تا مجدداً این نقطه را تقویت کند که هنوز هم اعتقاد جدی برای استفاده از نقطه نظرات کارشناسی فراتر از حلقه اطرافیان دولت وجود ندارد و می بایستی اندیشمندانی همچون ۵۷ اقتصاددان به نامه نگاری برای ثبت در تاریخ دلخوش کنند و کارشناسان سازمان برنامه هم با قهر از سیستم نظارتی کشور دل به گذر تاریخ بدوزند تا شاید بار دیگر شرایط مملکت به وضعیتی برسد که برای اداره بهتر کشور نیاز به مجموعه ای همچون سازمان مدیریت باشد، یا باید با قوی ترین سازمان برنامه ریزی منطقه و دومین سازمان باسابقه برنامه ریزی در قاره کهن خداحافظی کنند.

امیدواریم این طور نباشد و در دفاع از کیان و حقوق اساسی کشور، دستگاه های نظارتی جامه عافیت طلبی را کنده و از قوانین و مقررات کشور صیانت کنند.

غلامرضا تاجگردون
معاون اقتصادی اسبق سازمان مدیریت و برنامه ریزی

سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی منحل شد تا دیگر یک نهاد فرابخشی خار چشم سایر دستگاه‌ها و وزارتخانه‌ها نباشد. سازمان از بین رفت تا درگیری میان ناظر و مجری از بین برود. سازمان منحل شد تا هر دستگاهی خودش بودجه مورد نظرش را پیشنهاد دهد و بودجه پیشنهادی با حداقل تغییر به تصویب برسد. سازمان تجزیه شد تا دیگر برنامه‌ریزی در کار نباشد و هیچ کس عملکرد پایین تر از اهداف برنامه‌ها را به رخ دولت نکشد. سازمان ادغام شد تا دیگر وزرا اعتراض نکنند که ارزش افزوده بخش آنها بیش از اعلام سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی بوده. یا شاید سازمان از بین رفت چون احتیاجی به مدیریت و برنامه‌ریزی نداریم.

ظاهراً تحول در نظام برنامه ریزی چنان مشکل بوده که رئیس جمهور از تحول و تغییر صرف نظر کرد و سازمان را از پایه تکان داد گرچه وی دلیل انحلال سازمان و ادغام آن در نهاد ریاست جمهوری را تغییر ماموریت های آن عنوان کرده است؛ «با توجه به تغییر ماموریت های سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور، باید ساختار این نهاد نیز دچار تحول شود که هدف از آن تقویت و ارتقای نظام برنامه ریزی و نظارت در کشور است.» هنوز معلوم نیست منظور رئیس جمهور از تغییر ماموریت ها کدام است. سازمان واجد وظایف هفت گانه برنامه ریزی، بودجه ریزی، نظارت و ارزیابی، امور فنی، امور انفورماتیک، امور استخدامی و تشکیلات و روش هاست. هنوز غالب این وظایف برعهده سازمان است و تغییری در آن حاصل نشده و معلوم نیست پیش از تغییر وظایف، تغییر ساختار به چه منظور بوده است. تنها شورای عالی اداری در تصمیم گیری با توجه به تعدد شوراهای وابسته به سازمان مدیریت و برنامه ریزی مقرر داشته، برخی از شوراها در یکدیگر یا در کمیسیون های مختلف دولت ادغام شوند. این مصوبه هم در جلسه ای به ریاست معاون اول رئیس جمهور و چهار نفر به انتخاب رئیس جمهور اجرایی می شود.

● خار چشم همه

در تمامی سال های سپری شده از عمر سازمان مدیریت و برنامه ریزی همواره دستگاه های اجرایی در تقابل با این نهاد قرار داشتند. چه سازمان متولی بودجه ریزی و تخصیص آن بود و عملکرد دستگاه ها هم عملاً در سازمان ارزیابی می شد. از سویی از زمان قدرت گرفتن سازمان های مدیریت و برنامه ریزی استان ها، استانداران هم به جمع مدعیان سازمان پیوسته بودند. این گروه به عنوان بالاترین مقام سیاسی استان، تاب نظارت سازمان های مدیریت استانی را نداشتند و از سوی دیگر طالب دراختیار گرفتن بودجه استان بودند. به این ترتیب استاندار هم از شر ناظر خلاص می شد و هم به کمک بودجه استان، آسان تر مقاصد خود را پیش می برد. در بخش ستادی سازمان هم، وزارتخانه ها مایل بودند خودشان بودجه شان را به طور مستقیم پیشنهاد کنند و کسی هم امکان نظارت بر آن را نداشته باشد. چه عملکرد وزارتخانه ها به ویژه نقش آنها در شاخص های اقتصادی بخش مربوطه زیر ذره بین سازمان بود. در دولت های قبل اما دولت تن به خواسته بخش های گوناگون نمی سپرد و عملکرد آنها را از طریق سازمان به درستی و براساس واقعیت گزارش می کرد. در دولت نهم اما شعارها و وعده ها چنان بالا گرفت که امکان بیان پسرفت در بسیاری از بخش ها نبود. مدیران دولت عدالتخواه حاضر نبودند واقعیت عملکرد خود را بپذیرند و برخلاف دولت های قبل از حمایت معاون اول رئیس جمهور هم برخوردار شدند. کار به جایی رسید که گزارش های نظارتی چشم انداز و برنامه منتشر نشد چرا که دولتمردان به ویژه معاونان رئیس جمهور معتقد بودند آمار منفی نباید راهی به سوی انتشار پیدا کند.

● زمزمه انحلال سازمان

اولین گام در جهت تضعیف سازمان مدیریت و برنامه ریزی زمانی برداشته شد که سازمان مدیریت و برنامه ریزی به برخی مصوبات استانی دولت اعتراض کرد. سازمان که مغز منفصله رئیس جمهور است، عادت کرده بود که با زبان اقتصاد و به اعتماد اعداد صحبت کند. از همین رو کارشناسان سازمان هشدار دادند که نباید بیش از توان واقعی دولت در استان ها وعده بدهیم. از همان زمان رئیس سازمان به غایب سفرهای استانی تبدیل شد و پس از آن فرهاد رهبر در دیدار با روسای سابق جمهور یعنی آقایان هاشمی رفسنجانی و خاتمی و تبیین وضعیت اقتصادی و بیان پاره ای مشکلات بر شعله اعتراضات دولت به سازمان افزود. همین مساله موجب آغاز صف آرایی میان سازمان و دولت شد و دولت درصدد خلع سلاح سازمان برآمد و برخی اختیارات سازمان را گرفت. اولین گامی که در جهت محدود کردن سازمان مدیریت و برنامه ریزی برداشته شد، جدا کردن شورای عالی اشتغال بود. این شورا ذیل وزارت کار قرار گرفت و از اختیار سازمان خارج شد. پس از آن واحدی موازی معاونت فنی سازمان در نهاد ریاست جمهوری تشکیل شد. این واحد که «طرح های ویژه» نام گرفت عملاً عهده دار نظارت بر پروژه های عمرانی شد. چندی بعد تبصره ۱۳ را هم از سازمان گرفته و اختیار آن را به وزارت کشور سپردند. تبصره ۱۳ ناظر بر بودجه کلان حدود هزار میلیارد تومانی بود که به جایگزینی خودروهای فرسوده و ایجاد قطار شهری تهران، شیراز، اصفهان و مشهد اختصاص داشت. تغییرات ایجاد شده ضمن آنکه دست سازمان مدیریت و برنامه ریزی را می بست گرهی از کارها نمی گشود چنان که در اجرای تبصره ۱۳ هم کندی های بسیار صورت گرفت. ضربه علنی اما زمانی زده شد که محمود احمدی نژاد اعلام کرد روسای سازمان های استانی معاون استانداری می شوند. اعلام این خبر چنان غیرمنتظره بود که بسیاری در بدو امر تلاش کردند با استناد به اینکه این اقدام در حیطه اختیارات رئیس جمهور نیست در برابر آن بایستند. گروهی از مجلسیان هم در برابر آن ایستادند که این ادغام باید به تصویب مجلس برسد. در نهایت اما تصمیم رئیس جمهور به کرسی نشست. کارشناسان هم ناامید سکوت کردند و گروهی به این تصمیم تن دادند که تنها روسا معاون استاندار شدند و ساختار سازمان های استانی پابرجاست. اما مساله به همین جا ختم نشد. اوایل سال ۸۶ مجلس برای جلوگیری از رفتارهای مشابه طرحی آماده کرد که به موجب آن امکان ادغام یا انحلال سازمان هایی که به حکم قانون تشکیل شده اند از رئیس جمهور سلب شود. طرح مجلس به شورای نگهبان رفت و هنوز از تنور شورا درنیامده، رئیس جمهور دست به کار شد. احمدی نژاد حکم به ادغام کامل سازمان های استانی در استانداری ها داد و عملاً سازمان های استانی منحل شد و معاونت های جدیدی در استانداری ها تشکیل شد. این اتفاق که در اردیبهشت ۸۶ افتاد، از دید سازمانی ها بزرگ ترین ضربه به سازمان بود، چه تا آن زمان هیچ کدام از اعضای سازمان نمی دانستند دولت نهم کل سازمان را هدف گرفته است.

● انحلال سازمان مدیریت بر دوش عدالتخواهی

از اوایل سال ۸۶ مجموعه های نظارتی مانند مجلس خواستار ارائه گزارش نظارتی چشم انداز و گزارش عملکرد سالانه برنامه چهارم شدند. گزارش نظارتی چشم انداز عملاً به طور کامل تهیه نشد. اما گزارش نظارتی سال اول برنامه آماده بود. گزارش اما از زمان ارائه به دولت با مخالفت روبه رو شد. پرویز داوودی آمار و ارقام گزارش را نظر سازمان خواند و سایر دولتمردان هم رای به عدم انتشار گزارش دادند. در این میان امیر منصور برقعی هم که خود مامور انحلال سازمان بود، در صف مقابل سازمان قرار گرفت. از این به بعد سازمان به محل تهیه آماری تبدیل شد که از دولت فرمان نمی برد .تقدیر این بود که تیر خلاص روز ۱۸ تیر ۸۶ بر پیکر سازمان بنشیند و همه از جمله مسوولان رده بالای سازمان مدیریت و برنامه ریزی را هم شگفت زده کند. تصمیم در شرایطی گرفته شد که هنوز هیچ کدام از کارکنان سازمان آماده عزیمت به سایر نهادها نیستند. از سویی سازمان مدیریت و برنامه ریزی حدود ۵۰۰ نیروی قراردادی دارد که احتمال تعدیل شدن آنها زیاد است.

نقل از سایت آفتاب